Η υφαντική είναι μια από τις πιο παλιές τέχνες. Οι πρωτόγονοι έπλεκαν κλαδιά ή καλάμια για να φτιάξουν στέγες, καλάθια, γέφυρες. Μετά έστριβαν φυτικές ίνες κα τις ύφαιναν σε υφάσματα. Στη συνέχεια γύρω στο 1500 πΧ στην Κρήτη επεξεργάστηκαν και ύφαναν και μαλλί.
Ο μύθος λέει ότι μια θνητή με το όνομα Αράχνη, που ήταν ξακουστή για την υφαντική της τέχνη, προκαλούσε διαλαλώνας ότι υφαίνει καλύτερα και από τη θεά Αθηνά. Η θεά μεταμορφώθηκε σε γριά και την προσκάλεσε σε δαγωνισμό. Η θεά Αθηνά δεν βρηκε κανένα ψεγάδι στο έργο της Αράχνης και θυμωμένη από τις παραστάσεις και κυρίως τυφλωμένη από την ζήλεια, μεταμόρφωσε την κοπέλα στο γνωστό έντομο και την καταράστηκε να είναι πάντα κρεμασμένη καθώς θα εξασκεί την τέχνη της.
Η Μαρίνα έμαθε να υφαίνει όταν είδε πως η ζωή της την πάει προς τις Ροβιές, στα εργαστήρια της ΧΕΝ και του ΕΟΜΜΕΧ. Απέκτεισε τον πρώτο της αργαλειό το 1984. Έναν οριζόντιο, ξύλινο παραδοσιακό αργαλειό με 2 τελάρα φτιαγμένο από τον Ξαγοράρη.
Έχει υφάνει λεπτά υφάσματα και κιλίμια. Τώρα υφαίνει κουρελούδες δίνοντας δεύτερη ζωή στα παλιά ρούχα και υφάσματα, τα σεντόνια και τις πετσέτες του ξενώνα.
